Bilmiyorum; bilemiyorum Müslümanlığın hangi çizgisindeyiz. Bilmiyorum;yaşadığımız Müslümanlıkla hangi kitaba uyuyor, hangi peygamberin izinden gidiyor ve hangi Rabbe inanıyoruz. Bilmiyorum; ne zaman elimizdeki, önümüzdeki kitabı göreceğiz, ne zaman ona inanacağız, ne zaman yaşayacağız? Bilmiyorum; bizim kurtuluşumuza, vesile olan peygamberin izinden ne zaman gideceğiz. Bilmiyorum; ne zaman bu zulmettiğimiz kalplerimizi, kandırdığımız kalplerimizi ne zaman peygamber aşkıyla dolduracağız. Bilmiyorum; hangi Müslümanlığı yaşıyoruz. Bilmiyorum; hangi peygamberin ümmetiyiz. Hakikaten; bizim ümmet olduğumuz peygamber(ler)hangisi? Bizim emirlerine uyduğumuz İLAH’ın ismi ne? Siz biliyor musunuz? Biliyorum; belki diyeceksiniz bunları bilmeyecek ne var? Ama bilemiyorum işte! Daha ben bunların cevabını bulamadım. Bilmiyorum; biz hangi asırda yaşıyoruz, hangi asrın dinini yaşıyoruz. Bilmiyorum; belki de biz Peygamberin hadislerini hiç duymadık ya da algılayamadık veyahut şeytani arzularımız buna izin vermedi. Bilmiyorum; belki de Mêvlamın ayetlerini yıllar öncesine hapsettik. Bilmiyorum ki bizler hangi yoldan gidiyor, hangi öndere eşlik ediyoruz. Bilmiyorum; belki de biz bir önder, bir rehberin izinde değil de, kendi hayalimizde canlandırdığımız yoldayız. Düşünsenize asırlar boyunca uğruna başlar kesilen, kanlar dökülen, canlar verilen bir din uğruna bunca can feda edilmişken, biz körelmiş kalplerimizle nasıl da basite alıyoruz. Nasıl da bu kadar önemli olan namaza karşı umursamaz bir tavır takınıyoruz. Bir gün değerli bir hocamız şöyle demişti; sadece bir kez, tek bir kerecik önünüzde Peygamber (s.a.s) varmış gibi düşünerek namaz kılın. Ne kadar huzur verici, ne kadar tatlıdır anlayacaksınız. Ve asla namazı bırakamayacaksınız. Söyler misiniz kaçımız böyle düşündük, kaçımız evlatlarımıza namazı sevdirdik? Sadece namaz mı? Sadece zekât mı, oruç mu, hac mı? Resuli Ekrem efendimiz şöyle buyurmuyor mu? DİN; GÜZEL AHLAKTIR. Sen güzel ahlakı asırlar öncesine gömerek onu yok ettiğini mi düşünüyorsun? Sakın ha, sakın bu gaflete düşme. O, Resulün izinden gidenlerin halen diri tuttuğu GÜZEL AHLAKIN SÜVARİLERİNİN BEDENLERİNDE, LİSANLARINDA, DAVRANIŞLARINDA HALEN YAŞIYOR. Nasıl da umursamaz bir edayla yollarda iffetsizce, salına salına yürüyoruz. Nasıl da başımızda taşıdığımız iffet abidesini bir bez parçası olarak görürüz nasıl? Sakın ola ki demeyin hayır bez parçası olarak görmüyoruz. Kim gıybet yapıyor, kim yolda yürürken heey beyler, ben buradayım dercesine yolda yürüyor. Kim bakışlarıyla bana yercesine bakın diyor. Kim sırıtışıyla başımdaki tesettür değil, sadece sırıtışıma endam katsın diyor Kim farkında başındaki bez parçası mı, yoksa iffet abidesi olan Rahmanın emri mi? Sen Farkında Mısın? Nasıl Peygamberin sünnetidir deyip de bıraktığımız sakalı basit görürüz. Hani o bizim tesettürümüzdü? Niye sakalımızı bir gösteriş diye kullanıyoruz? Hani O,Peygamberin sünnetiydi. Peygamber o sakalın ardındaki gözlerle iffetsizce bakışlar mı besliyordu? Küfür kokan bir lisan mı taşıyordu? Gönüllerimize sindiremediğimiz şeyleri maalesef şekle döküyoruz. Hakkını veremediğimiz, daha doğrusu vermediğimiz sünnetin sevdasına mı düştük? Yoksa sünnet bizim lisanımız da, gönüllerimizde şekilden ibaret bir davranış şekli midir? Nasıl da bu denli bencil olabildik? Bu kadar ENEmizi kabartabildik? Nasıl bu kadar vicdansız olmayı başardık? Nasıl? Kızdınız mı bana? Kızın; haykırın, böyle şeyler yok deyin! Vücudumu parça parça edin! Ama bu haykırışınız yürekten olsun, ne olur, bana böyle şeyler yok deyin Senin gördüklerin hayal deyin. Unuttum sormayı hakikaten hangi dindensin, hangi dini yaşıyorsun, yoksa bu yaşadığın İslam dini mi..? Rahmana kul olma, Resulüne ümmet olma sevdasıyla; ümidiyle, hasretiyle ve illa ki VUSLATIYLA. Vesselam KAYIP YÜREK
| 
