Peruk, köyün kızlarını kendi malıymış gibi görmesi özel bir yanıydı, Kelebek için söyleyecek öyle çok şey vardı ki, aslında Peruktan kalır yanı yoktu. Uzun boyu ve güzel giyinişiyle köyün kızlarının yüreğine bir kor parçası bırakırdı. Kızların hayâlını süsleyen iki gençti onlar. Karagözlü kendi halinde, her şeye lakayt biri. Biloya gelince emi oğlundan kalır yanı yoktu yürek yakmakta. O da körler kategorisinde yer almaktaydı, çünkü kendini seven kızı görmüyordu. Kelebek sevdiği kızın derdinden bir ay içinde fark edilecek kadar zayıflamış; saçı, sakalındaki eski itina gitmiş, peşmurde bir hale girmişti. Etrafındakileri görmüyormuşçasına dalgın ve ümitsizce bakıyordu. Kaç kez istemişlerdi Suna’yı, kaç kez kapılarının önünden bir dilenci gibi kovulmuştu, farkında olmadan sesli düşündü “ah yürek yaram” dedi. Seven karşılıksız sever, beğenen karşılığını ister. Kelebeğin yaptığını da apaçık istemekti, aslında karşılıksız da değildi hani, çünkü sevdası ona tükenmez ve çaresiz acılar vermişti karşılık olarak. Ferhat hayır cevabını almaktan bıkmış olmasına rağmen yine de pes demiyordu nasılsa anlar bir gün mutlaka, sözleriyle avutuyordu gönlünü. Aslında gönlüne söz dinletemiyordu, eğer öyle bir becerisi olsaydı çoktan başka bir gönülde taht kuracaktı ancak çok seviyordu, ismini bile bilmediği, ona Bıldırcın dediği kızı. Can dese canavar diye anlayacağından korkuyordu. Bir insan nasıl havaya ihtiyaç duyuyorsa, Ferhat Bıldırcını öyle görüyordu. Bıldırcının umurunda değilken, O yaşam kaynağım diyordu Bıldırcına, gel gör ki Bıldırcına kalsa Ferhatı balıklar gibi suya koyup çıkartmak zevk verecekti lakin Bıldırcın eğlencelerine malzeme olarak bile kullanacak kadar dahi önem vermiyordu ona. Ferhat’ın korkusu, askerliği yaklaştıkça artıyordu. Bekletilmek bir yandan, sevilmemek, diğer yandan. Hele askerliğe çağırılışı, tuzu biberi olmuştu. Bıldırcın beklerim deseydi diyordu Ferhat, Can yoldaşına. Fakat Bıldırcının yaptığı bir tek şey vardı karşılaştıklarında en içten gülmesiyle tebessüm etmek, bu içten gelen tebessüm Ferhat için bende seni seviyorum anlamını taşıyorken, Bıldırcın hiçte o niyetle gülmüyordu. Güleç yüzlü bir kızdı Bıldırcın. Tebessüm yüzümden eksik olmazdı aslında bu sevda Ferhat’a aşina olduğu kadarda asudeydi de. Eğer suçlu aranması gerekirse ortada dört suçlu vardı fakat hepside kendince haklılardı Ferhat acısından Bıldırcın suçluydu hem de iki defa bir sevdasına karşılık vermediği için ikincisi yüzünden eksik etmediği tebessümü için, Bıldırcına göre suçlu Ferhat ı beni sev diye bir vaatte bulunmadım diyordu. Üçüncüsü Ferhat’ın sevdası suçluydu yanlış sevdaya düşmüştü lakin en suçlu Bıldırcının gönlü olarak görünüyordu Ferhat’ın sevdasına yer vermediğinden yargısız infazla yargılanmıştı Ferhat’ın gönül yamaçlarında. Düşüncelerin hiçbir faydası olmuyordu gönlünde karşılıklı büyüttüğü sevdasına. Askerlik yapacağı gün gelmiş, Bıldırcın yalandan bile olsa beklerim dememişti. Dürüstçe davranmış evleneceğim erkek o değil demişti. Ferhat, sevmenin, sevdalanmamın ne demek olduğunu bilir bilmesine, lakin asıl sevginin ne demek olduğu bilmiyor. Sevilen tarafından sevilmeyince çığlık basmak ne demek, bende bir gönül taşıyorum, kapısını her ne kadar beni sevmeyen birine açmış olsam da bunun sorumlusu ne karşımdaki ne de sevdam demekle yetinmişti. Bu sözler Ferhat’ı daha bir agresifleştirmiş. Saysın günlerimi, tezkeremi aldığım gün ellerine kına yakılacak diye bir fısıltı yaymıştı. Devam Edecek Sena (Ensar) AVCI
|
